κάθε χρόνο ένα όνειρο για τον αδελφό
κατά πως με λέει κείνος,
είμαι, λέει, μαθητής -όχι από τους καλούς-
σκόρπιες προσδοκίες
για το χωμάτινο σπίτι μου.
άλλοτε στις ελιές, άλλοτε στο γάμο, άλλοτε στην αγορά
να μας δείχνει με το δάχτυλο του νου
και μείς να μένουμε άφωνοι
και μείς να βλέπουμε το δάχτυλο του
σε άλλον ρομφαία έμοιαζε
σε άλλον κατηγόρια
για άλλον έδειχνε τον διπλανό
για άλλον χειροτονία
σκόρπιες προσδοκίες
για το χωμάτινο σπίτι μας
ξυπνάω χαρούμενος
γιατί τώρα, αιώνες μετά, κατάλαβα.
το δάχτυλο έδειχνε
μέσα σε μένα
μένει να βρω τι έχω,
